Boadicea the Victorious Complex

Seth

Głęboko niszowy, zdecydowanie męski, lecz o niezwykle trudnym, indywidualnym charakterze zapach. Bez wątpienia stworzony z najwyższej jakości składników. Nieznacznie ewoluujący na mojej skórze, mocny, długotrwały i dla mnie osobiście... odstręczający. Eufemistyczne określenia typu dymny, animalistyczny, kompleksowo sensualny, czy afirmujący męskość będą trafne, o ile kojarzone będą z niepranym męskim podkoszulkiem – napędzanego sterydami mięśniaka – przesiąkniętego odorem nieopróżnianej popielniczki oraz mokrej sierści podwórkowego kundla. Bez wątpienia nie można odmówić mu oryginalności. Pomimo negatywnego odbioru – z masochistycznym zacięciem – przez dwa tygodnie mierzyłem się z tym zapachem, próbując przynajmniej go zrozumieć. Czułem, że „król jest nagi”, ale nie potrafiłem tego wyartykułować. Zostałem skażony piarem firmy, recenzjami bloggerów oraz legendą Michelle Obamy. Jednak, im dłużej obcowałem z tym zapachem, tym bardziej go nie akceptowałem. Gdyby Michael Boadi , twórca tej kompozycji – wzorem Oliviera Durbano ograniczającego moc ekspozycji w podobnie ekstrawaganckich z serii Parfumes de Pierres Poemes – wykazał się większą wrażliwością i taktem, szanując mimowolnie skazanych na obcowanie z tą wonią, mógłbym ją rozumieć i tolerować. Natomiast przy takiej projekcji, jest to zapach nie tyle dla poszukiwaczy ekstremalnych wrażeń olfaktorycznych, co – jeżeli zdecydują się go nosić – dla ludzi pozbawionych elementarnego szacunku dla otoczenia. Niebanalnie urodziwy flakon, nie rekompensuje w żadnym stopniu szpetoty tej woni. Z całą pewnością, nie będę go nawet próbował używać ponownie. Próba oceny tego zapachu wg punktowej skali nie może być udana, gdyż kompozycja zupełnie nieakceptowana przeze mnie ze względu na odbiór, zbiera najwyższe noty za oryginalność, intensywność i trwałość. Niemniej jednak, stosując te kryteria wobec innych zapachów, nie sposób pominąć ich w odniesieniu do opisywanego.